Cordoba, armoede, de via verde en La CampiNa
21 september 2015
Fietsend door Cordoba merk je weinig van de crisis waar Spanje in verkeerd. De babywinkel staat vol en babysokjes zijn te koop vanaf €35,00. Wit, blauw of roze, ja komt het kopen! Toeristen zitten op volle terrassen. Het leven lijkt goed.
Geleid door mijn Wolfgang met Locus navigeer app komen we langs de rivier. Hondengeblaf doet ons naar rechts kijken: een sloppenwijkje. Als we doorfietsen, rijden we door de keuken van een geïmproviseerd huis: de ingang van een onderhoudshuisje aan de ene kant, dan de tafel met eten, drie personen en een stoel aan de kant van de kade. Ons Hola! wordt enthousiast beantwoord. Aangedaan rijden we door.
Uiteindelijk belandden we bij het begin van de Via Verde. Op een bord uitleg over de Verde, eromheen troep die mensen hebben achter gelaten. Onze stemming is in mineur.
De route op zich is mooi en zwaar. Ooit met hulp van Europese gelden aangelegd maar lijkt amper onderhouden. Kiezels, stenen en keien vormen het wegdek. Dit vraagt opperste concentratie. We slingeren van links naar rechts met als keuze, rechtdoor gat in de weg, links plant met stekels en rechts een heuse asfalt geul. Kunst is om geen onverwachte bewegingen te maken en niet te sturen. Anticiperen en een beetje naar rechts danwel naar links leunen.
Man, dit is geweldig! Krekels, de geur van warmte en natuurlijk de warmte zelf
Geleid door mijn Wolfgang met Locus navigeer app komen we langs de rivier. Hondengeblaf doet ons naar rechts kijken: een sloppenwijkje. Als we doorfietsen, rijden we door de keuken van een geïmproviseerd huis: de ingang van een onderhoudshuisje aan de ene kant, dan de tafel met eten, drie personen en een stoel aan de kant van de kade. Ons Hola! wordt enthousiast beantwoord. Aangedaan rijden we door.
Uiteindelijk belandden we bij het begin van de Via Verde. Op een bord uitleg over de Verde, eromheen troep die mensen hebben achter gelaten. Onze stemming is in mineur.
De route op zich is mooi en zwaar. Ooit met hulp van Europese gelden aangelegd maar lijkt amper onderhouden. Kiezels, stenen en keien vormen het wegdek. Dit vraagt opperste concentratie. We slingeren van links naar rechts met als keuze, rechtdoor gat in de weg, links plant met stekels en rechts een heuse asfalt geul. Kunst is om geen onverwachte bewegingen te maken en niet te sturen. Anticiperen en een beetje naar rechts danwel naar links leunen.
Man, dit is geweldig! Krekels, de geur van warmte en natuurlijk de warmte zelf
